Wąska droga

Ciasna ma być brama, a droga wąska. Wiemy, że drogą jest Chrystus, ale co to oznacza w praktyce? Mamy tylko w niego wierzyć? Mamy go naśladować? Ktokolwiek poznał Jezusa, wie, że to wcale nie jest takie proste naśladować baranka bez skazy. Mamy serca burzliwe, nie ciche. Dumne, a nie pokorne. I lubimy mieć opcje, robić po swojemu. Myśl o ciasnej bramie przyprawia nas o klaustrofobię. 

Liturgia Godzin proponuje nam dziś myśl Św. Grzegorza z Nyssy: „Kto więc otrzymał zaszczytne imię Chrystusa, powinien pilnie badać wszystkie swe myśli, słowa, czyny i osądzać, czy zmierzają one do Chrystusa, czy też oddalają się od Niego”, a dalej rozwija: „Nieskażoność zatem, która się znajduje w Chrystusie i w naszych sercach, jest ta sama. Tamta jednak, to jest Chrystusa, znajduje się w swym źródle, nasza zaś stamtąd pochodzi i ku nam płynie niosąc ze sobą właściwe wskazania na życie. Kiedy owe wskazania pochodzące od Chrystusa kierują życiem w prawości i ładzie i prowadzą je, wówczas następuje zgodność i harmonia między człowiekiem zewnętrznym i wewnętrznym. W moim więc przekonaniu doskonałość chrześcijańska polega na tym, abyśmy nosząc imię Chrystusa, wyrazili w naszych myślach, słowach i czynach wszystko, co imię to oznacza.” W skrócie: należy pytać „Co zrobiłby Chrystus”.

Często w podejmowaniu działań pytamy, co zrobiłby ten czy tamtem, lider biznesowy, mąż stanu, celebryta lifestylowy… a rzadko pytamy: Co zrobiłby Jezus. Może dlatego, że wiemy, że jego działania i decyzje były nie z tego świata, jego propozycje są trudne, więc odchodzimy zasmuceni, jak ten nieszczęsny młodzieniec. 

W zapisku I/121 Dziennika Duchowego bł. Franciszek Jordan zanotował swój sen, w którym miał przekroczyć przepaść. „Wiodła nad nią tylko jednak belka. Zostałem wówczas przeniesiony ponad przepaścią przez niewidoczna, duchową istotę, której nie widziałem, ale ją czułem.” Belka nad przepaścią – to dopiero wąska droga. Ta belka bez wątpienia może się nam skojarzyć z krzyżem. Jeśli zaś Chrystus jest drogą, to krzyż jest drogą. Św. Maksymilian Kolbe podkreślał, że drogą chwały, jest droga krzyża, a najpewniejszą zgubą duszy jest właśnie unikanie krzyża. Nie chodzi oczywiście o to, by krzyża szukać, choć byli tacy, którzy szukali (np. św. Antonii), ale Bóg prostował im ścieżkę, by była dla nich najwłaściwsza.

Droga najwłaściwsza, to najpewniejsza droga do zbawienia, czyli ta zgodna z wolą Bożą. Droga trudna i niemożliwa do przejścia o własnych siłach. Błogosławiony, który ją odnajdzie, a przechodząc nią zawierzy Opaczności. Ta przenosi ponad przepaścią jak niewidzialna Obecność. Potem możemy tylko zadziwieni spojrzeć wstecz z pytaniem: „jak to było możliwe?” i z zachwytem nad tym, jak wielkie rzeczy czyni Bóg tym, którzy Go wzywają i w nim pokładają nadzieję.

Wielkim krokiem była dla bł. Franciszka decyzja o wyprowadzeniu się z niemieckiego kolegium Campo Santo do małego, prywatnego mieszkanka przy Largo della Impresa. Budynek pod numerem 2, w którym zamieszkał, już nie istnieje, ale tuż obok znajduje się Via della Impresa – droga bardzo wąska. Miał stąd znaczenie bliżej do Pizza Navona, gdzie znajdowała się uczelnia i kościół św. Agnieszki (w jej święto wyruszył w podróż życia do Ziemi Świętej) oraz do austro-niemieckiego kolegium Anima z kościołem Królowej Pokoju, gdzie poznał m.in. swojego towarzysza podróży na Bliski Wschód.

Jordan tłumaczył, że na jego decyzję o przeprowadzce wpłynęły względy finansowe i językowe (mieszkanie wśród rodaków nie sprzyjało nauce włoskiego), ale nie można zignorować faktu, że przeprowadzka miała miejsce w czasie intensywnego planowania stowarzyszenia – w czasie wielkich decyzji (1879r.). Mieszkając w Campo Santo podlegał ciągłej kontroli, a czujny (choć życzliwy) rektor z początku stanowczo odradzał mu jakiekolwiek działania założycielskie. Być może błędem ze strony Jordana było zbyt szybkie dzielenie się z rektorem i kolegami swoimi pomysłami. Zdaje się bowiem, że było to niejako rzucanie pereł przed wieprze (Mt 7, 6) i często w odpowiedzi słyszał negację, szyderstwo lub śmiech. Z drugiej strony takie reakcje hartowały jego niezłomnego ducha. Po czasie zniechęcenia zawsze nadchodził moment ponownej determinacji i ostatecznie bł. Franciszek zdecydował się iść własną drogą.

Czasami potrzeba nam mniej „życzliwych” głosów, a więcej przestrzeni osobistej (jeden na jeden z Chrystusem), chociażby była to przestrzeń malutka, jednopokojowa, przy bardzo wąskiej uliczce.